PROJEKTY

Erasmus Plus
   
      
Szczęśliwy Numerek

-> Poniedziałek - 0
-> Wtorek - 0
-> Środa - 0
-> Czwartek - 0
-> Piątek - 0
   
      
A, B, C dla Rodziców

A, B, C dla Rodziców

Jak pomóc dziecku w nauce?

O jakości uczenia i wychowania dzieci decydujemy wszyscy: nauczyciele, sami uczniowie jak i rodzice. Każdy z nas jest samo ważny.

Jaka jest rola rodziców? Bez ich aktywności edukacja dziecka nie będzie udana. Rodzice wiedzą, że trzeba pomagać w nauce, ale jak to robić w praktyce?

„Dobrze wychować młodych to sztuka, do której nie wystarczy ani samo serce, ani sama głowa. To musi iść w parze.”

Oto kilka refleksji na temat, jak rodzice mogą pomóc dziecku w nauce:

 

1. Interesuj się postępami dziecka

Sama obecność rodziców na zebraniu w szkole jest dla dziecka bardzo istotna, świadczy bowiem o zainteresowaniu problemami syna czy córki - o tym, że są dla rodziców ważni. Jednak równie ważne jest zachowanie ojca czy matki po przyjściu do domu i sposób przekazania informacji o zebraniu. Dziecko, oczekując na powrót rodzica z wywiadówki, przeżywa duży stres i to nie tylko to, które ma coś na sumieniu. Po powrocie do domu:

a) Powstrzymajmy emocje. Przekraczając próg domu nie krzyczmy np. "Koniec z telewizją, komputerem, telefonem itp. dopóki nie poprawisz ocen!";

b) Znajdźmy czas na rozmowę;

c) Nie zaczynajmy od informacji negatywnych;

d) Mówmy o swoich odczuciach, np. "Miło mi było, gdy pani Cię pochwaliła" lub "Zmartwiło mnie Twoje zachowanie w szkole";

e) Gdy są problemy - wspólnie ustalmy ich rozwiązanie.

 

2. Wspieraj, ale nie wyręczaj

Rodzice nie muszą na nowo uczyć się tego, co dziecko w szkole. Naukę pozostawmy dzieciom. Zadaniem Rodziców jest wspieranie dziecka (nie wyręczanie go w jego obowiązkach). Rodzice często czują się odpowiedzialni za porażki dziecka, które znajduje tysiące wymówek dotyczących zadanej pracy, czeka z odrobieniem lekcji do ostatniej chwili, udaje, że nie rozumie zadań, tak by rodzice zaangażowali się w ich odrabianie lub odrabiają pospiesznie, by mieć pracę jak najszybciej za sobą. Taki system prowadzi również do tego, że dziecko nie ma poczucia odpowiedzialności, a za swoje porażki obwinia rodziców i nauczycieli.

Celem pracy domowej jest:

a) Dostarczanie dzieciom możliwości ćwiczenia i doskonalenia nowych umiejętności;

b) Uczenie odpowiedzialności, samodyscypliny, samodzielności, wytrwałości oraz umiejętności gospodarowania czasem. W przyszłości właśnie te umiejętności będą miały wpływ na sukces dziecka nie tylko w szkole i w pracy ale także w życiu.

Rodzice powinni ograniczyć swoje zaangażowanie do pomocy w organizacji czasu i miejsca na odrobienie lekcji, zapewnieniu niezbędnych materiałów i pomocy naukowych oraz wytłumaczeniu zadań, gdy dziecko sobie nie radzi i gdy o to poprosi.

 

3. Mądrze motywuj

  • W procesie szkolnego uczenia się motywacja odgrywa dużą rolę. Jest siłą pobudzającą do nauki, zdobywania wiedzy, rozszerzania zainteresowań.
  • Od kar lepsze są nagrody. Stosowanie kar musi być przemyślane. Psychologia przestrzega przed „efektem nadmiernego uzasadnienia”.                      
  • Złotym środkiem jest drobna nagroda, np. w postaci uznania rodziców.

 

4. Nie realizuj własnych marzeń poprzez dziecko

Dla swoich dzieci chcielibyśmy jak najlepiej - by osiągały sukcesy w szkole, by w przyszłości zdobyły atrakcyjny zawód, a potem dobrą pracę. Nie zmuszajmy dzieci do realizacji naszych marzeń. Co możemy zrobić jeżeli uważamy, że coś jest dla dziecka dobre (np. nauka języka obcego, gra na instrumencie, trening, itp.)? Spróbujmy je tym zainteresować - zaproponujmy ciekawą książkę, program w telewizji, wystawę, dodatkowe zajęcia, ale dopuśćmy możliwość, że dziecko to odrzuci, bo będzie to dla niego nudne.

Zadaniem Rodziców jest dostrzeganie talentu dziecka i pomoc w jego rozwijaniu, nie zaś nakazywanie, kim ma być.

 

5. Doceniaj osiągnięcia dziecka

 Warto rozróżnić tu dwa pojęcia: osiągnięcia a stopnie.

Często pytamy dziecko po powrocie do domu: „Co dziś dostałeś/aś?”, podczas gdy powinniśmy zapytać: „Czego się dziś nauczyłeś/aś ?”. O ile łatwiej jest doceniać osiągnięcia dziecka, które otrzymuje dobre stopnie, o tyle gorzej jest z dzieckiem mającym kłopoty w nauce.

Na początku warto się zastanowić, czy niepowodzenia w nauce nie są objawem jakiejś przyczyny. Jest różnica między dzieckiem, które nie chce sie uczyć, a takim, które uczy się wolno i nie jest w stanie zrobić tego, czego się od niego wymaga. W rozpoznaniu problemu może pomóc rozmowa z wychowawcą lub pedagogiem szkolnym. Pomóc może także badanie w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej. Gdy rozpoznamy naturę trudności, wspólnie zastanówmy się nad rozwiązaniem problemu.

 

6. Nie pozwól dziecku, by mówiło źle o sobie

Często mamy okazję słyszeć, że dziecko źle mówi o sobie: „Jestem głupi”, „Nie dam rady”, „I tak mi się nie uda”. To opinie, które są wrogami sukcesu. Należy przemyśleć, skąd się to bierze.

Czasem nieświadomie oceniamy dzieci, mówiąc  np. „Ten jest zdolny, ten powolny, ten zapominalski”. Sprawiamy, że dziecko zaczyna tak o sobie myśleć. 

Jak uwolnić dziecko od przypisanej mu roli?

a) Poszukać sposobu zaprezentowania dziecku innego obrazu jego osoby;

b) Stworzyć sytuację, w której dziecko może zobaczyć siebie w innym świetle;

c) Powiedzieć o nim coś pozytywnego;

d) Określić wzór zachowania, jakiego oczekujemy;

e) Wspomnieć o najdrobniejszych nawet osiągnięciach;

f) Jasno określić, jakie są nasze odczucia i oczekiwania.

Nie ograniczajmy dzieciom ich nadziei, marzeń i możliwości. Pamiętajmy o jednym:

„Kto wie, kim każdy z nas mógłby się stać, gdyby choć jedna osoba uwierzyła w nas na tyle, by pomóc nam zbadać niezbadaną cząstkę naszej osobowości”.

Dzieci manifestujące lęk przed porażką częściej spotykają niepowodzenia niż sukcesy. Ich lęk przed porażką jest wynikiem specyficznego typu oddziaływań:

  • zakazów („jak nie potrafisz, to nie rób”);
  • zagrożeń („jeżeli tego nie zrobisz, to…”);
  • powstrzymywania („zostaw, niech to zrobi ktoś inny”);
  • akcentowania słabych stron („myślenie nigdy nie było twoją mocną stroną”);
  • eksponowania niepowodzeń  („ ty jak zawsze nic nie umiesz”).

Lęk przed niepowodzeniem powoduje u tych dzieci występowanie tendencji do rezygnacji, formułowania niskich aspiracji i niskich oczekiwań, do unikania zadań czy wręcz wagarowania.

 

7. Buduj w dziecku poczucie własnej wartości

Dziecko będzie pozytywnie myślało o sobie, gdy będzie miało poczucie własnej wartości. Zadaniem rodziców jest pomóc znaleźć w nim silne strony i nauczyć wykorzystywać je do zdobycia najwyższej satysfakcji, jaką mogą przynieść.

Poczucie niskiej wartości paraliżuje albo niszczy jednostkę. Rolą rodziców jest pomóc wykształcić w dziecku energię i inicjatywę by zrekompensować poczucie niskiej wartości, by znaleźć sposób zrównoważenia swojej słabości, by dziecko myślało: „Może nie jestem najlepszym uczniem w klasie, ale najlepiej śpiewam czy gram w piłkę”. Jest to szczególnie ważne w okresie dojrzewania, bo wówczas często jedynym źródłem poczucia własnej wartości jest akceptacja grupy rówieśniczej. U dzieci, których naturalną potrzebę osiągnięć hamuje strach, należy podjąć działania o charakterze dopingu poprzez wskazanie na:

  • możliwość osiągnięcia sukcesu („ty na pewno to potrafisz”);
  • konieczność perfekcyjnego działania („jak coś robisz,  rób to jak najlepiej”);
  • eksponowanie powodzeń i mocnych stron dziecka („jesteś w tym bardzo dobry”).

Wiara we własne możliwości może zaprowadzić na sam szczyt, a jej brak powoduje utratę mnóstwa fantastycznych okazji do nauki, zabawy, poznania ciekawych ludzi. Cytując Williama Szekspira:

 „Nasze wątpliwości są jak zdrajcy. Sprawiają , ze tracimy dobro, które częstokroć moglibyśmy zyskać. Dlatego, że lękamy się spróbować”.

 

 Nie da się sformułować gotowej recepty, jak pomagać dziecku. Jedno jest pewne - do każdego należy podchodzić indywidualnie. Rodzicielska „pierwsza pomoc” powinna być więc dostosowana do potrzeb dziecka. To właśnie rodzice najlepiej znają swoje dzieci.

 



Rada Rodziców

Wyniki pracy Rady Rodziców:

  • poprawienie bezpieczeństwa w szkole - zainstalowanie monitoringu;
  • zagospodarowanie terenów zielonych wokół szkoły (zakup kwiatów i donic);
  • zakup pomocy naukowych (projektory);
  • remont sal i powstanie "Heart Rock Cafe";
  • organizacja imprez szkolnych (zakup dyplomów, statuetek i nagród);
  • zainstalowanie bezprzewodowego internetu.

Dobrowolne składki prosimy przelewać na konto:

34 1020 2629 0000 9802 0009 1009 PKO BP


   
      

Copyright © 2010
Damian Krawiec & Piotr Turek

pod redakcją:
----, -------